ในเกมประโยค สตริง TAKE ADVANTAGE OF MISTAKE ไม่ได้รับการมองว่าเป็นหนึ่งหน่วยที่จำลองตัวเอง แต่ถูกแยกออกเป็นตัวจำลองคำอิสระสี่ตัว ได้แก่ TAKE, ADVANTAGE, OF และ MISTAKE โดยแต่ละคำมีวงจรการจำลองของตัวเอง และในเกมพื้นฐานทั้งสี่คำถูกกำหนดอัตราการจำลองเท่ากัน ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าคำเหล่านี้ เทียบเท่ากันเชิงการคัดเลือก: ไม่มีคำใดได้เปรียบเชิงการคัดเลือกเหนือคำอื่น และไม่มีคำใดร่วมมือหรือพึ่งพาคำอื่น
ความได้เปรียบเชิงการคัดเลือกในเชิงโมเลกุล
สำหรับโมเลกุลหรือตัวจำลองคำ ความได้เปรียบเชิงการคัดเลือกหมายถึงความแตกต่างที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้ในอัตราการจำลอง ภายใต้ข้อจำกัดด้านองค์กรเดียวกัน ไม่ใช่ความเสถียรทางอุณหพลศาสตร์ ไม่ใช่ความหมายเชิงอรรถศาสตร์ และไม่ใช่ขนาดทางกายภาพ ในเกมประโยค ค่าคงที่อัตราการจำลองที่เท่ากันหมายถึงความได้เปรียบเชิงการคัดเลือกเป็นศูนย์ระหว่าง TAKE, ADVANTAGE, OF และ MISTAKE
ทำไมความฟิตที่เท่ากันจึงไม่เพียงพอต่อประโยคที่เสถียร
ภายใต้องค์กรคงที่ ความเข้มข้นแบบนอร์มัลไลซ์ของคำ i เขียนได้เป็น dx_i/dt =
ตัวอย่าง: TAKE คงอยู่ถาวรจากการดริฟต์
หาก TAKE เพิ่มความถี่ขึ้นโดยบังเอิญ ไม่มีสิ่งใดในเกมที่ไม่มีการเชื่อมโยงนี้ผูกการจำลองของมันเข้ากับ ADVANTAGE, OF หรือ MISTAKE ประโยคอาจสลายตัวออกเป็นส่วนผสมที่ไม่ประสานกันของคำที่วิวัฒน์อย่างอิสระ มีเพียงการเชื่อมโยง—ที่ซึ่งการจำลองขององค์ประกอบหนึ่งขึ้นอยู่กับองค์ประกอบอื่น—เท่านั้นที่จะรักษาประโยคไว้เป็นหน่วยเดียวได้
อะไรจะทำให้ประโยคกลายเป็นหน่วยการจำลอง?
ประโยคจะกลายเป็นหน่วยระดับสูงขึ้นก็ต่อเมื่อคำต่างๆ ถูกเชื่อมโยงกัน—กล่าวคือการจำลองของคำหนึ่งขึ้นอยู่กับการมีอยู่ของอีกคำหนึ่ง ห่วงโซ่การเชื่อมโยงเชิงเส้นจะส่งต่อความได้เปรียบไปข้างหน้าและมีแนวโน้มรวมการเจริญเติบโตไว้ที่สมาชิกตัวสุดท้าย การปิดห่วงโซ่นั้นให้เป็นวงจะสร้างไฮเปอร์ไซเคิลระดับที่สอง: คำทั้งสี่จะรักษาจำนวนประชากรที่เสถียรและแปรผันเป็นคาบ และองค์กรระดับประโยคจะถูกคงไว้แทนที่จะสลายเป็นเชื้อสายคำอิสระ
ตัวจำลองคำที่ไม่เชื่อมโยงกันตัวจำลองคำสี่ตัวที่มีความฟิตเท่ากัน ได้แก่ TAKE, ADVANTAGE, OF และ MISTAKE ต่างมีวงจรการจำลองของตัวเอง หากไม่มีการเชื่อมโยง เชื้อสายคำหนึ่งอาจคงอยู่ถาวรจากการดริฟต์หรือการแข่งขัน ในขณะที่ตัวประโยคเองไม่ถูกคงไว้
